nieuweheaderpuur970

Een dagje kindertherapie…

Steeds wanneer er iets moois gebeurde tijdens een sessie (en dat is dagelijks) dacht ik: ‘daar ga ik iets over schrijven.’ Maar de tijd ontbrak. Of beter: ik koos ervoor om andere dingen te doen.

De sessies in de praktijk winnen het nog altijd van schrijven, want hóe cool is het om op één dag:

– Keer op keer in mootjes gehakt te worden tijdens een piratengevecht? En een kind kan ervaren dat hij wél kracht heeft? Of mij kan laten voelen hoe hij zich nou werkelijk voelt als hij gepest wordt?

– In een film te mogen meespelen van de bange leeuw zonder moed? Waarbij dit kind zijn eigen bange zelf in spel kon helpen waardoor het in het echie ook niet meer bang was voor onnodige dingen?

1395914_255843784566836_190126959_n

– Om daarna een varkentje te schilderen dat eindelijk voor zichzelf koos en zichzelf kon zijn, en het meisje wat haar schilderde inclusief?

– En aansluitend een potje te voetballen en dit jongetje Messi is die ALTIJD scoort en ik mijn punten als Ronaldo laat liggen. De laatste tijd mislukte veel in zijn leven en dit nou eens lekker even niet!

– Verderop de dag de slappe lach te hebben met een puber die nu weer kan lachen in plaats van steeds razend te moeten zijn. Zijn ouders zijn weer op hem afgestemd.

– Ik nog net op tijd gered wordt uit een brandend huis door een stoere brandweerman die toen hij voor het eerst kwam héél, héél bang was. En nu echt wel veel meer durft!

– En als laatste die dag een jongen die mij d.m.v. het schaakspel haarfijn laat voelen hoe hij zich elke dag voelt in contact met andere kinderen uit zijn klas. Zonder te praten. Hoe knap!

En toch is het ook heerlijk om weer te schrijven en hoor ik regelmatig de wens van ouders dit vaker te doen. Al dan niet in boekvorm. We zullen zien!

Nou kun je plannen tot je een ons weegt, vaak pakt het anders uit dan je bedacht had. Soms een beetje anders, soms zo compleet anders dat ik me even achter m’n oren krab: ‘Hè??’

Al een tijdje maak ik me er minder druk om en grinnik ik zelfs over de achtbaan die ‘Leven’ heet. Niet dat deze achtbaan elke keer over de kop gaat, er zitten ook rustige stukken in. Maar dat het leeft en bruist is één ding wat zeker is. Bijzonder ook om dat dag in dag uit te mogen meemaken. Elke dag opnieuw!

FullSizeRender

Dat leven en bruisen zie ik steeds terug bij alle kinderen hier. Zeker ook wanneer ze hun probleem aangaan of hebben opgelost. Elke dag heb ik kippenvel, ben ik ontroerd van zoveel kracht, wijsheid, humor en moed.

Laten we zuinig op ze zijn. En (blijven) zien hoe prachtig en Eigen Wijs. Stiekem leren ze ons een heleboel!

“Graag Onvoorwaardelijke Liefde mam”

Ik weet nog goed wat ik dacht voordat ik kinderen kreeg. Ik zou een knutselmama zijn en een bakmama en nog veel meer!

Enkel rozengeur en maneschijn

Kwam ik even bedrogen uit… [Lees meer…]