nieuweheaderpuur970

In contact met je kind

Ik denk dat we allemaal wel eens met een boek van the nanny in onze handen  hebben gestaan. Of in ieder geval enkele opvoedtips hebben gelezen in een of  ander blad. Laatst kwam ik tegen: “Negeer negatief gedrag van je kind. En als
dat niet lukt zonder je kind naar gelang zijn leeftijd, een x aantal minuten, af  op strafstoeltje of trap.”

Ik begrijp het wel. Er is een conflict en dit conflict wil je oplossen. En als dat niet lukt dan kan je, je behoorlijk machteloos voelen als ouder. Dan kun je grijpen naar middelen  als afzonderen. Maar is dat echt wat we willen met onze kinderen?

Even een stapje terug.

Stel jij hebt je dag niet. Je voelt je niet fit. Op je werk was er stress. Er moest een deadline gehaald worden, je collega was ziek en je moest ook nog boodschappen halen in die drukke AH. Na deze slopende dag kom je thuis, vol met emoties en je schiet behoorlijk uit je slof tegen je partner.

hart

 

 

Wat helpt je dan? Een partner die je negeert en misschien zelfs afzondert door weg te gaan? Of iemand die begrijpt dat jij een heel goede reden hebt voor je gedrag en je de ruimte en erkenning geeft voor jouw ervaring?

Werkt het niet precies zo bij onze kinderen? Als ze konden stemmen zouden ze dan kiezen voor een papa of mama die consequent in gedrag of consequent in contact is?

En jij? Wat kies jij?

Laat wat van je horen

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.