nieuweheaderpuur970

“Nee, geen zuster! Die heb ik al genoeg!”

Ik kan mij nog herinneren dat ik in de kleuterklas zat. Ik  was een jaar of 5. We moesten allemaal een knip- en plakwerkje maken over “wat  je later wilde worden.” Ik wist dat ik mensen wilde helpen en dan werd je  verpleegster. Ik wist ook precies hoe het worden moest: een meisje met lang blond haar, een witte jas en een wit mutsje met daarop een rood kruis en een dokterskoffertje.

Lang mocht mijn pret niet duren, want de juf vroeg wat ik  aan het doen was. Ik vertelde dat ik graag mensen wilde helpen in het  ziekenhuis. Ik voelde me heel fijn, want dat was wat ik wilde! De reactie van  de kleuterjuf heb ik altijd onthouden: “Ik heb al genoeg zusters, dat  wordt zo hetzelfde aan de muur. Kan je niet een kapster maken? Dat is er nog  niet.”

kap1

Als ik nou een kind was geweest dat sterk in haar schoenen stond dan had ik heel doelbewust kunnen zeggen: “Nee, ik wil geen kapster worden, maar verpleegster! Dus maak ik dat.” Helaas was ik niet zo’n kind. Toen al had ik (onbewust) de kunst van het aanpassen onder de knie. (Iets wat ik overigens later in mijn leven gelukkig meer en meer heb kunnen loslaten.)

De werkjes hingen er een aantal weken en dan mocht het mee naar huis. Zo gaat dat. Eigenlijk was ik niet blij met mijn werkje, want dit was niet wat ik wilde. Toch was het wel een mooi werkje. Ik had MIJN BEST GEDAAN. Toen ik thuis kwam zei mijn moeder: “Wat heb je nou gemaakt??! Je moet geen kapster worden. Nee hoor dat is niks. Daar verdien je, je geld niet mee.”

Ik geloof dat ik toen niks meer heb gezegd…

Vele jaren later op het middelbaar onderwijs stond ik voor de keuze om mijn vakkenpakket te kiezen. Hier werd erg gewichtig over gedaan, want het was tenslotte “een keuze voor de rest van je leven.” Nog steeds wilde ik mensen helpen. Geen verpleegster meer, maar “iets als HBO-J.” Pedagogiek of psychologie leek me heel leuk, maar daar begon ik maar niet aan. “Eigenlijk was ik dom. Tja, dat was nog niet voor iedereen duidelijk, maar straks zou ik door de mand vallen en dan….HBO-J dat zou nog wel lukken..”

Totdat ik BEDACHT dat ik hier mijn geld niet mee kon verdienen. De vooruitzichten waren nou niet zo heel gunstig in die tijd om een baan te vinden. Het werk was zwaar en het geld? Tja, daar moest je het echt niet voor doen. En nu koos ik zelf (was ik het zelf?) om van mijn drive, iets wat ik al vanaf klein meisje wilde, af te stappen en werd juf. Ook
leuk……toch?

Als juf heb ik op verschillende soorten scholen gewerkt. Een schoolvereniging, een praktijkschool, maar mijn hart lag toch bij de kinderen in Rotterdam-Crooswijk. Heerlijk om zo met de kinderen aan de gang te zijn. Cognitieve vakken interesseerden mij niet zoveel. Ik deed ze wel, ik deed ze heel goed. Maar dat was niet wat ik wilde. Ik wilde er echt voor een kind zijn.

Ik begreep waarom een kind niet naar mijn uitleg luisterde wanneer het net gehoord had dat zijn ouders gingen scheiden, net moeder verloren had aan kanker, vader niet in beeld en opgevoed werd door een oudere zus. Thuis mishandeld werd omdat ze rekenen niet begreep. Uitgelachen werd door haar broers omdat ze een lager vervolgadvies had gehad dan de rest die haar waren voorgegaan. Gepest werd, omdat moeder haar thuis hield voor eigen belang. In slaap viel op zijn tafel, omdat hij ook voor zijn broertje en zusje zorgde,
omdat moeder wilde stappen. Ik wilde een kind beter kunnen bijstaan, meer nog
kunnen luisteren en iets kunnen betekenen.

Mijn zoektocht naar ander beter onderwijs begon. Meervoudige intelligentie, ervaringsgericht onderwijs, voorgezet onderwijs. Het wakkerde mijn passie niet aan…

Totdat ik besloot te stoppen met mijn baan als juf en eindelijk te gaan doen wat ik als 5 jarige al wist: mensen helpen, kinderen en hun ouders. Aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie heb ik geleerd om echt te kijken naar een kind, echt te luisteren en nieuwsgierig te zijn naar de hele goede reden die een kind heeft om te doen wat ie doet. En ook om samen uit te vinden welke unieke en eigen-WIJZE oplossingen een kind heeft om het probleem aan te pakken op zijn/haar manier. Daar kan geen enkele methode tegenop!

In 2009 heb ik PUUR Kindertherapie opgericht en komen er kinderen vanaf 3 t/m 16 jaar met uiteenlopende problemen. De uitdagingen zijn allemaal anders. Wat ze uiteindelijk willen niet. Zich namelijk weer blij & vrij voelen, eigen keuzes kunnen maken en lekker kind kunnen zijn. Gezien, gehoord en erkend in wie zij zijn.

Uniek.

Reacties

  1. Leuk ! Ook in mijn werk zie ik regelmatig mensen die eindelijk willen gaan doen wat bij ze past!

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.