nieuweheaderpuur970

LOES

Vijf jaar is ze, haar blonde lokken vallen om haar gezicht. Ze verschuilt zich achter haar moeder, zó spannend vindt ze het. Haar ogen zijn op de grond gericht. Haar ouders vertelden in de intake dat hun dochter niet graag naar school gaat. ’s Ochtends treuzelt ze en hoe dichter ze bij school aankomt, samen met één van haar ouders, hoe kleiner ze lijkt te worden. Automatisch geeft ze de juf een hand, omdat dat zo hoort, maar Loes kijkt de juf niet aan. Stilletjes en gebogen loopt ze dan naar haar plekje in de kring waar ze licht voorover gebogen wacht tot de juf begint.

De juf heeft verteld dat ze zich zorgen maakt om Loes. Ze maakt weinig contact, lacht nooit en ontwikkelt zich te weinig. De juf vraagt zich af of Loes niet nog een jaar moet ‘kleuteren’. Haar ouders hebben gemerkt dat hun dochter niet graag naar school gaat, maar weten niet waarom. Loes kan dat zelf ook (nog) niet uitleggen. Ook merken ze thuis dat Loes wél vrolijk is, alhoewel ze de laatste tijd wat bozer doet tegen haar broertje en minder knuffelt met hen.  Dat ze zich niet ontwikkelt begrijpen ouders ook niet. Vóór Loes namelijk naar school ging, was ze heel leergierig en was er weinig aan de hand.

Inmiddels kijkt Loes, vanachter haar moeder, wat rond in de ruimte, haar nieuwsgierigheid is gewekt. Wat is dat voor spelletje daar op de grond? Ze bekijkt het, maar wil het nog niet spelen. En dat is met veel dingen zo, Loes bekijkt wat er is, ze neemt de ruimte in zich op. Haar moeder mag nog niet naar de gang. Dit mag wel de tweede keer, mam is er tien minuutjes bij, dan mag mam naar de gang van haar. Blijkbaar is het minder spannend voor haar om hier te zijn.

Wel speelt ze nog liever alleen, maar vindt het fijn dat ik naast haar zit. Loes kijkt me niet aan. Ze kleedt de barbie uit en weer aan, propt alle kleren in de koffer en herhaalt dit zo een paar keer. Daarna worden alle kleren op een hoop over de barbie gegooid, barbie bedolven onder alle balast. Ik vertel in kindertaal wat ik zie en vraag of het klopt en bijna niet te zien knikt ze van ja. Ik heb het begrepen. Ze wisselt af van spel.

Loes laat me zien dat ze de wereld om haar heen heel spannend vindt. In het kasteel is één baas met twee helpers, echt sterk zijn ze nog niet. Om het kasteel heen staan allemaal ridders, klaar om het kasteel met baas en helpers aan te vallen. Loes is voor de baas en zijn twee helpers, ‘maar ja die zijn nog slap’. Hoe de baas sterker kan worden, weet ze nog niet.

Ik stel voor om een potje te zwaardvechten en laat de zwaarden zien. Ook al is het spannend, toch durft Loes de uitdaging aan te gaan. Ze wint glansrijk! Hierna merk ik dat ze elke keer wanneer ze komt sterker wordt, mij aankijkt en aangeeft wat ze nu weer heeft bedacht, stoere dingen als legers bouwen in het zand en een soldatengevecht, zwaardvechten met pistolen erbij, hele verhalen met de actionmannen worden gespeeld, voetballen en nerfen op elkaar. Loes heeft een heel stoere en sterke kant die onderbelicht was, maar nu geheel naar voren komt!

de kleine bange mezelf

Dan is het tijd om te laten zien wie er nog meer is. Dat durft Loes nu. Een kleine bange mezelf die dingen spannend vindt. In de klas, nieuwe dingen of op zwemles. Maar omdat ze zich nu wel sterk voelt en niet meer slap, wil ze deze kleine bange mezelf wel helpen. Ze knuffelt haar en vertelt dat ze best wel mag meekijken als zij mij in mootjes hakt tijdens het zwaardvechten. Ze vertelt de bange kleine mezelf dat ze haar eerst niet kon helpen en nu wel en ze haar nooit meer in de steek zal laten, echt nooit meer! De kleine bange mezelf is opgelucht en meteen veel minder bang, eigenlijk is ze zelfs wel een beetje nieuwsgierig naar wat er komen gaat met zo’n grote sterke Loes!

Thuis en op school is deze verandering niet onopgemerkt gebleven. Op school kijkt ze iedereen aan als ze dat tenminste zelf wilt, ze is geïnteresseerd in allerlei opdrachtjes van school, maakt vriendinnen en heeft speelafspraakjes. Thuis leert ze zichzelf al snel lezen, haar leergierigheid & nieuwsgierigheid zijn weer terug. Loes gaat weer met plezier naar school. 

Bij de overgang naar groep 3 is het nog even spannend voor ouders, blijft het zo goed gaan? Maar die vrees bleek onnodig. En ook het knuffelen gebeurde weer volop! Loes en ik hebben afscheid genomen, ze kan en doet het weer zelf…

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.