nieuweheaderpuur970

Megacool!

‘Eigenlijk heb jij wel een megacool beroep  hè?’ zei een meisje van 11. ‘Beetje kinderen helpen en de hele dag spelen!’ Ik kon het alleen maar beamen. Potje voetbal, op theevisite bij de beer, de kangaroe en de eend. Zwaardvechten soms eerst nog tegen elkaar om daarna samen te spannen tegen de slechteriken. In de helicopter naar een eng eiland of juist het knutselen van een glittermicrofoon om stap voor stap jouw stem te laten horen….geen dag is hetzelfde. Voor elk kind ontstaat een eigenWijs en uniek plan op maat.

glitter

Zo ook Amber van 8, Mats van 6, Floris van 11 en Sam van 4. Alle vier boos. Misschien is boos nog wat licht uitgedrukt.

Woedend

En terecht, zo bleek later.

Dat  werd eerst echter niet als zodanig gezien. Wel dat ze allen erg boos waren met driftbuien, scheldkannonades, duwen, schoppen, slaan en soms bedreigingen.

Het boze kind. Dat is wat wij volwassenen zien. Als  het wat vaker voorkomt lijkt het of dit kind alleen maar boos kan zijn. En is men geneigd alleen nog dit boze deel te zien. ‘O vast Floris weer. Is altijd boos’ of Doe eens ff normaal joh.’ We vergeten naar  de andere kanten van een kind te blijven kijken. Andere kanten die er óók zijn.

Op school in een groep van 25 wordt zo’n kind al snel als spelbreker gezien. ‘Waarom blijft het nou nooit gezellig op het plein als Mats er is?’ En is Mats voor de juf  vooral een ongezellig en boos kind dat regelmatig een standje krijgt. ‘Hij lokt het immers zelf uit door het conflict op te zoeken?’

Elk  kind heeft echter een goede reden voor het gedrag wat hij laat zien. Vaak is dat onbewust. Wil het eigenlijk niet zo boos reageren en belooft  het na een escalatie het niet meer te doen. Om vervolgens de volgende keer toch weer in de boos te schieten.

Herkenbaar?

Elk gedrag = communicatie. Dus wat wil een kind (onbewust) met zijn of haar gedrag duidelijk maken?

Sam  van 4 sloeg andere kinderen in de klas. Wilde zijn werkjes niet meer maken en zette de kring op stelten. Juf wilde hem niet meer in de groep.

Amber van 8 wilde niet meer naar school. Had regelmatig aanvaringen met klasgenoten en deed dit thuis nog eens “dunnetjes” over.
Mats  van 6 mopperde de hele dag. Wilde zich niet aankleden, niet ontbijten, school was stom en hij kreeg meer en meer conflicten met zijn juf en de kinderen uit zijn klas.
Floris van 11 had gedurende de hele dag conflicten met alles en iedereen waardoor hij de rest van de week bij de directeur zat. Afgezonderd. Wat een uitzonderingspositie!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een ervaringsverhaal over Sam:

Tijdens de eerste sessie met Sam liet hij meteen zien dat hij erg slim was.  Hij telde tot 100, maakte sprongetjes van 10. Kende de letters, sprak  2 talen door elkaar en koos zelf spelletjes met een hogere leeftijdsgrens die hij met gemak volbracht. Zijn gevoeligheid voor geluid was direct zichtbaar, want elk geluid (hoe klein ook) werd gehoord. Sam was een kei in orders uitdelen waarbij er geen ruimte meer was voor de ander.

Toen  ik een aantal weken later de school van Sam bezocht, overviel mij de drukte, het geluid en de daarbijkomende onveiligheid. Hoe moest dit voor  Sam zijn, met zijn gevoeligheid voor geluid, om hier 5 dagen in de week  te zijn?

Verder hadden de kinderen geen inspraak in wat zij die dag wilden leren. De juf deelde de klas in 4 groepen en bepaalde precies wat zij moesten doen. Een groepje kreeg een kleurplaat van fruit en moest dit precies met de juiste kleuren inkleuren. De bananen geel, oranje sinaasappels en de druiven paars of groen. Hoe onbevredigend voor een kind!

Sam had daar de perfecte oplossing voor. Hij draaide zijn kleurplaat om en tekende een bestuurbare auto. Een jongen in zijn groepje, al geconditioneerd door zijn omgeving, riep dat Sam het fout deed en de juf heel boos zou worden op Sam. Ik zag heel kort een vlaag van schrik en verdriet op Sams gezicht waarna hij de jongen boos uitschold. De juf kwam van haar bureau en zei tegen mij: ‘Kijk dit bedoel ik nou. Hij doet niet wat ik zeg en dan scheldt hij ook nog anderen uit.’

Op mijn vraag of zij wel eens merkte dat Sam graag op onderzoek uitging, interesse had voor getallen en lezen, gaf ze aan dat hij wel eens telde tot 50, maar dat hij verder zijn werkjes niet kon. ‘Kijk maar,’ en ze liet me alle onaffe en vooral saaie, inspiratieloze werkjes zien. ‘Ja,’ ging juf verder ‘soms zijn er meer kinderen die mijn opdracht niet willen maken, maar als ik dan een grote mond geef dan binden ze wel in en gaan ze zoet aan het werk. Sam hoort niet hier, hij moet naar een
kleinere groep.’ Toen ik vroeg wat zij daarmee bedoelde, vertelde ze dat Sam beter af was in het Speciaal Basisonderwijs.

Sam gaat na een snauw van de juf niet zoet aan het werk. Sam, hoe jong ook, blijft bij zijn interesses. Bij wie hij is en wat hij belangrijk vindt.

Helaas stond zijn juf niet open voor een volgend gesprek. Het lag immers niet aan haar maar aan Sam? Bij een gesprek zou ze wellicht in de spiegel moeten kijken. Soms is de gedachte aan wat je daar aantreft vele malen beangstiger dan er daadwerkelijk inkijken en wat mee doen.

Gelukkig begrepen de ouders van Sam wat hun zoon communiceerde met zijn gedrag en ook wat de behoeften van Sam
waren om zichzelf te kunnen blijven zijn en zich op zijn eigen wijze te kunnen blijven ontwikkelen. Ouders gingen op zoek naar een school wel passend bij Sam.

En Sam? Die straalt weer! Deze boos was niet meer nodig. Zijn omgeving had hem begrepen.

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.