nieuweheaderpuur970

Ik heb iets stoms gedaan…

‘Eveline, ik heb iets stoms gedaan,’ zegt Maud van 9, terwijl ze haar limonade opdrinkt. ‘O, ja?’ vraag ik. Maud knikt snel met haar hoofd op en neer van ja. ‘Wat deed je dan?’ vraag ik verder. ‘Bij het uitdelen van de beurten van de boekbespreking heb ik als laatste mijn vinger opgestoken’. ‘O,’ zeg ik, ‘wat is daar stom aan dan?’ ‘Nou’, zegt Maud, ‘Ik had tegen mijn vader en moeder gezegd dat ik als eerste zou gaan’. Ik ben benieuwd waarom ze haar idee veranderde en vraag haar naar de reden van haar wijziging. ‘Ik vind het eigenlijk zelf veel fijner om als één van de laatsten te gaan, want dan heb ik meer tijd om te oefenen én ik kan een beetje afkijken hoe anderen het aanpakken en daarvan leren’. Een heel goede reden zo, maar ja haar ouders hadden andere ideeën en nu was ze in conflict. Haar hart en Eigen-wijsheid volgen of het idee van haar ouders?

Met lego bouwt ze aan een raket. Opeens pakt ze twee bomen, een grote en een kleine boom. Ze plaatst ze dicht naast elkaar. Zo dicht tegen elkaar dat het lijkt dat de kleine boom geen ruimte heeft, omdat de grote boom deze overschaduwt. ‘Hoe is het voor de bomen om zo te staan?’ vraag ik. 

 Maud kijkt eens goed naar ze. ‘Eigenlijk helemaal niet ok,’ zegt ze. ‘Die kleine heeft het benauwd en wil zelf kunnen groeien op een eigen stukje grond’. ‘Hoe ga je dat doen?’ vraag ik. ‘Nou zo!’ zegt ze en ze verplaatst de kleine boom een stukje verder weg. Nog wel bij de grote boom in de tuin, maar met voldoende ruimte om op eigen wijze te kunnen groeien. Maud gaat weer verder met haar raket. Dan maakt ze aanstalten om haar laarzen uit te doen. ‘Ik ga mijn laarzen uitdoen’, zegt ze. Ik reageer even niet, want ben nieuwsgierig waarom ze dit zegt en niet gewoon doet. Opnieuw zegt Maud dat ze haar laarzen uit doet zonder het te doen. Onderzoekend kijkt ze me aan. En opnieuw de zin: ‘Ik ga mijn laarzen uitdoen’. Weer kijkt ze me aan. Nu zeg ik: ‘Als jij je laarzen uit wilt doen, dan doe je ze toch gewoon uit?’ ‘Ja!’ zegt ze met een big smile op haar gezicht en ze mompelt zachtjes, maar net genoeg dat ik het nog kan horen: ‘Hier kan ik gewoon doen wat IK wil en fijn vind.’

Later met haar ouders praten we over het vergroten van haar zelfregie. En dat ze dat o.a. nodig heeft om haar probleem op te gaan lossen. Haar ouders willen het allerbeste voor haar en het doet hen pijn om hun dochter soms zo te zien worstelen. Daarom zijn ze haar veel uit handen gaan nemen en (te)veel gaan helpen. Misschien was dat helpen in het verleden ook echt nodig, maar nu werkt het belemmerend voor haar proces en is een andere rol van ouders nodig. Dat bespreken we en ook op welke wijze ze hun dochter wel kunnen ondersteunen. Niet om het voor te zeggen of al te regelen, maar het vertrouwen te hebben om je kind zich een bult(je) te laten vallen en ook weten dat het weer goed komt. Soms al coachend aan de zijlijn en steeds minder nodig. Totdat je kind het weer zelf kan en doet en je verstelt staat van zijn of haar mogelijkheden en talenten. Van ouders hoor ik vaak achteraf: ‘We hebben ons kind weer terug én met een beetje meer’.

En Maud? Zij pakte de twee pesters aan in de klas. Met haar eigen oplossingen en veel meer kracht kon ze heel duidelijk aangeven dat ze dit niet meer pikte waardoor het pesten ophield en ze vanaf toen weer wél fijn naar school ging.

Laat wat van je horen

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.