nieuweheaderpuur970

‘Zoiets zou ik niet tegen een volwassene zeggen hoor!’

Laatst was ik op één van onze eilanden. We wilden wel jutten op het strand onder leiding van een echte eilander. Daarom stond ik in de rij van het bezoekerscentrum om een paar kaarten te bemachtigen.

huisje tersch

Een gezin met 3 kinderen kwam ook de ruimte binnen. Vader, oudste en jongste dochter liepen rond. Moeder sloot met zoon achter mij aan in de rij.

Eigenlijk wilde zoon ook wat rondscharrelen, maar z’n moeder hield hem tegen…

‘Als je nou niet oppast komt iedereen VOOR ONS IN DE RIJ’

‘BLIJF nou IN DIE RIJHIJ…straks blijven wij achteraan staan OMDAT JIJ NIET AANSLUIT!’

‘STA JE NOU IN DE RIJ OF NIET!’

Ik draaide me om om aan te geven dat ik inderdaad in de rij stond.

Waarop ze met blosjes op haar wangen vertelde dat ze het tegen haar zoon had

en ze zó nooit tegen volwassenen zou praten.

Best gek eigenlijk.

Als je aan ons ouders vraagt wie of wat belangrijk voor ons is, zeggen we volmondig: ‘mijn kind(eren)!’

Bij de vraag wat we onze kind(eren) gunnen, krijg je meestal antwoorden als: gelukkig, goed in z’n vel zitten, zichzelf kunnen zijn.

En toch doen we onaardiger tegen onze kinderen dan tegen wildvreemden?

Nou is dit geen pleidooi om onaardig te gaan doen tegen volwassenen, echter net zo communiceren tegen kinderen als wijzelf graag benaderd willen worden is WEL een mooi vooruitzicht.

 

Simpel-in-Contact-Weetje2

Je kind komt thuis met een enkele zin: ‘De meester is echt gek in z’n hoofd’ of ‘Weet je wat Sabi deed? Ik haat haar echt.’ Soms luisteren we dan met 1 oor of hebben we meteen een antwoord klaar: ‘Niet zo brutaal over de meester’ bijvoorbeeld of ‘Dat zal wel meevallen.’ Jammer, want het gesprek stokt. Misschien krijg je een boze blik toegeworpen of een “Jij begrijpt me ook nooit!’

Wees nieuwsgierig het is een aanzet tot een gesprek, iets wat je kind bezighoudt en graag met jou wilt delen. Of enkel op zoek is naar een luisterend oor. Dat van jou!

contact

Vraag door, zonder in te vullen of oordeel. ‘O,ja is de meester gek [Lees meer…]

Spelen, heel veel spelen…

‘Ik wil wel graag een spelletje doen met mijn moeder, maar ze heeft er geen tijd voor. Dan ga ik maar zelf een spelletje doen op de I-pad.’
‘Mijn vader zit steeds op zijn smartphone en dan lijkt het alsof ik minder belangrijk ben dan die telefoon. Ik voel me alleen en verdrietig.’
‘Hoe krijgen we ons kind van die t.v. en I-pad vandaan? Zelfs als kinderen aanbellen om te vragen of hij komt spelen, blijft hij binnen.’

De vraag is wie wat in stand houdt. Is het, het kind dat meer en meer blijft kleven aan al die elektronica of zijn het ons volwassenen die de kinderen voorleven hoe ze met hun tijd omgaan?

Hoe ga jij om met je tijd? Maak jij regelmatig een ommetje in de natuur om even weg te zijn van alle prikkels? Of log je nog even in op facebook om je status te updaten? Waarbij je na een uurtje of wat bemerkt dat het al zo laat is. Toch blijven plakken, terwijl je eigenlijk alleen maar even….. Herkenbaar? De televisie is ook zoiets. Even voor de tv ‘want als ik thuis kom ben ik moe en
rust ik uit voor de tv.’

playstation

Wanneer ben jij na een uurtje (of meer) televisie vol energie van de bank gesprongen? Is dit de manier voor jou om echt op te laden of [Lees meer…]