nieuweheaderpuur970

Ik heb iets stoms gedaan…

‘Eveline, ik heb iets stoms gedaan,’ zegt Maud van 9, terwijl ze haar limonade opdrinkt. ‘O, ja?’ vraag ik. Maud knikt snel met haar hoofd op en neer van ja. ‘Wat deed je dan?’ vraag ik verder. ‘Bij het uitdelen van de beurten van de boekbespreking heb ik als laatste mijn vinger opgestoken’. ‘O,’ zeg ik, ‘wat is daar stom aan dan?’ ‘Nou’, zegt Maud, ‘Ik had tegen mijn vader en moeder gezegd dat ik als eerste zou gaan’. Ik ben benieuwd waarom ze haar idee veranderde en vraag haar naar de reden van haar wijziging. ‘Ik vind het eigenlijk zelf veel fijner om als één van de laatsten te gaan, want dan heb ik meer tijd om te oefenen én ik kan een beetje afkijken hoe anderen het aanpakken en daarvan leren’. Een heel goede reden zo, maar ja haar ouders hadden andere ideeën en nu was ze in conflict. Haar hart en Eigen-wijsheid volgen of het idee van haar ouders?

Met lego bouwt ze aan een raket. Opeens pakt ze twee bomen, een grote en een kleine boom. Ze plaatst ze dicht naast elkaar. Zo dicht tegen elkaar dat het lijkt dat de kleine boom geen ruimte heeft, omdat de grote boom deze overschaduwt. ‘Hoe is het voor de bomen om zo te staan?’ vraag ik. 

 Maud kijkt eens goed naar ze. ‘Eigenlijk helemaal niet ok,’ zegt ze. ‘Die kleine heeft het benauwd en wil zelf kunnen groeien op een eigen stukje grond’. ‘Hoe ga je dat doen?’ vraag ik. ‘Nou zo!’ zegt ze en ze verplaatst de kleine boom een stukje verder weg. Nog wel bij de grote boom in de tuin, maar met voldoende ruimte om op eigen wijze te kunnen groeien. Maud gaat weer verder met haar raket. Dan maakt ze aanstalten om haar laarzen uit te doen. ‘Ik ga mijn laarzen uitdoen’, zegt ze. Ik reageer even niet, want ben nieuwsgierig waarom ze dit zegt en niet gewoon doet. Opnieuw zegt Maud dat ze haar laarzen uit doet zonder het te doen. Onderzoekend kijkt ze me aan. En opnieuw de zin: ‘Ik ga mijn laarzen uitdoen’. Weer kijkt ze me aan. Nu zeg ik: ‘Als jij je laarzen uit wilt doen, dan doe je ze toch gewoon uit?’ ‘Ja!’ zegt ze met een big smile op haar gezicht en ze mompelt zachtjes, maar net genoeg dat ik het nog kan horen: ‘Hier kan ik gewoon doen wat IK wil en fijn vind.’

Later met haar ouders praten we over het vergroten van haar zelfregie. En dat ze dat o.a. nodig heeft om haar probleem op te gaan lossen. Haar ouders willen het allerbeste voor haar en het doet hen pijn om hun dochter soms zo te zien worstelen. Daarom zijn ze haar veel uit handen gaan nemen en (te)veel gaan helpen. Misschien was dat helpen in het verleden ook echt nodig, maar nu werkt het belemmerend voor haar proces en is een andere rol van ouders nodig. Dat bespreken we en ook op welke wijze ze hun dochter wel kunnen ondersteunen. Niet om het voor te zeggen of al te regelen, maar het vertrouwen te hebben om je kind zich een bult(je) te laten vallen en ook weten dat het weer goed komt. Soms al coachend aan de zijlijn en steeds minder nodig. Totdat je kind het weer zelf kan en doet en je verstelt staat van zijn of haar mogelijkheden en talenten. Van ouders hoor ik vaak achteraf: ‘We hebben ons kind weer terug én met een beetje meer’.

En Maud? Zij pakte de twee pesters aan in de klas. Met haar eigen oplossingen en veel meer kracht kon ze heel duidelijk aangeven dat ze dit niet meer pikte waardoor het pesten ophield en ze vanaf toen weer wél fijn naar school ging.

Kinderen die vragen worden overgeslagen…

Floor is vandaag voor het eerst in de praktijk. Dat vindt ze heel spannend te zien aan haar rode wangen en het neerslaan van haar ogen. Ze drukt zich dicht tegen papa aan. Aan de andere kant merk ik ook een beetje een nieuwsgierige Floor op, die zo af en toe haar ogen opslaat om te kunnen kijken wat er eigenlijk allemaal in de ruimte is en wie ik nou ben. Haar interesse is al snel gewekt door wat materialen in een kast en ze probeert hier en daar wat uit.

Als Floor hoort dat je beneden in de zaal ook kunt voetballen, of boksen of koprollen maken of nog andere dingen kan doen die jezelf kan bedenken, is ze over de streep en trekt ze me mee. Papa moet ook mee. Best al wel stoer hoor, zo’n eerste keer en dan naar een nieuwe grote ruimte om verder te kunnen ontdekken. In de zaal hangen grote bokszakken waar Floor tegenaan bokst: ‘Kijk eens hoe sterk ik al ben!’

Floor kan al vertellen waarom ze naar hier komt. Ze vindt veel dingen heel spannend en durft dat nog niet alleen te doen. Dat is best wel een probleem vindt ze. Ze wil het graag anders: ‘Dat ik voortaan gewoon alleen naar de klas kan of wél naar een feestje durf!’ Wat een mooi verlangen van Floor, dát is dus waar we naar toe willen. Werk aan de winkel!

Als we weer terug zijn in de speelkamer boven ziet Floor de pot met snoepjes staan. Ik zie een glunderend gezicht en ze vraagt aan mij of ze een snoepje mag.

Op dat moment horen we allebei:

‘Kinderen die vrágen, worden óvergeslagen’

Haar vader kijkt er een beetje streng bij. Floors gezicht betrekt, haar uitgestoken hand verslapt wat en haar schoudertjes zakken iets naar beneden.

‘O, wat grappig, hier geldt dat helemaal niet.

Hier is het juist knap als je aangeeft wat je graag zou willen,’ zeg ik en ik nodig Floor uit om het aller-aller-lekkerste snoepje uit te kiezen. En dat doet ze.

Wat later tijdens een oudergesprek bespreken haar ouders en ik waarom het zo belangrijk is dat kinderen aangeven wat ze graag willen. Welke kansen er hier allemaal liggen voor een kind en volwassenen om in contact te zijn en te leren. Je leert bijvoorbeeld jezelf uit te spreken of je leert om te gaan met een teleurstelling als je ‘nee’ hoort. Als ouder kun je leren om (nieuwsgierig) door te vragen, zodat je de beweegredenen van je kind steeds fijner leert kennen.

Zo’n zin is natuurlijk al eeuwenoud.
Die hoorde jij als kind waarschijnlijk ook!

En die heb je toen jezelf kinderen kreeg  behouden of overboord gekiept. (En als je dit nu leest en denkt: ‘Verrek, ik gebruik die zin ook nog, maar ik ben het er eigenlijk helemaal niet meer mee eens!?’ Lach er even flink om en doe ‘m gewoon weg.)

Afijn…ik heb deze zin niet gebruikt bij de opvoeding van mijn kind, inmiddels nu een puber van 15 jaar. Maar hoe die zin nog in mijzelf zat, ondervond ik van de week in contact met de telefoniste van de H&M. Ik had iets besteld wat niet kwam. Een paar keer gebeld met de klantenservice, ging allemaal vriendelijk, niks aan de hand. Bestelling kwam alleen niet. Dus toch weer gebeld waarbij de dame aangaf dat het echt een vergissing was van hen.

Mijn dochter siste op de achtergrond:

‘Mam je moet wel even vragen om korting hoor,

dat doet iedereen met deze dingen en dat doen ze gewoon’.
Ik knikte stilletjes, een beetje kleiner al. De dame maakte excuses en vertelde dat ik de bestelling opnieuw kon bestellen. ‘Ja dat zal ik doen,’ hoorde ik mezelf zeggen en het gesprek werd beëindigd. ‘Heb je nou om korting gevraagd?’ vroeg mijn dochter. ‘Ehm, nee,’….zei ik. ‘Mammmm!’ zei ze, ‘Dat doet iederéén!’

En ik moest ineens zo hard lachen in en om mezelf. Die zin, ook al nooit ingezet bij mijn dochter of andere kinderen, bleek gewoon in m’n binnenste getatoeëerd: ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’ en belemmerde míj nu nog stééds.

Heel snel in de prullenbak daarmee!

 

De bange leeuw zonder moed die weer dapper werd…

IMG_3880

Babs, een meisje van 8 werd aangemeld met grote angst. Angst om ziek te worden, angst om over te geven, angst om te gaan slapen, angst om bij vriendinnetjes te gaan spelen, laat staan logeren. Angst om naar feestjes te gaan. Angst, angst, angst.

Babs, kon niet alleen zijn en wilde enkel nog haar moeder en vader in de buurt. Haar ouders konden niet even een momentje weg, zonder dat er een groot drama ontstond. Babs regeerde het hele gezin, wat z’n weerslag had op het humeur van pap, mam, broertje en Babs zelf natuurlijk. Babs zelf was na zo’n drama heel verdrietig: ‘Ik weet ook niet waarom ik zo doe! Ik kan er niks aan doen. Het gebeurt gewoon!’

Toen Babs voor het eerst kwam, wilde ze dat haar moeder mee naar binnen ging, ze bleef bij haar staan. Haar ogen flitsten door de ruimte. Eigenlijk was ze best nieuwsgierig!

Monster

Toen ze wat gewend was, wilde ze wel spelen. Het liefste met het kasteel. We pakten alle poppetjes en dieren die ze nodig had. Wat Babs me nog niet met woorden kon vertellen, liet ze wel zien in spel. Het kasteel werd aan alle kanten aangevallen, sterker: het viel letterlijk uit elkaar. Wat een gevaar! Ook de baas van het kasteel was omgevallen en kon even helemaal niks. Net als Babs….

De volgende sessie kwam er even heel kort een bange haas om de hoek kijken. Zo snel als het kwam, zo snel was het weer verdwenen! Flits! Prachtig hoe kinderen onbewust alles laten zien, maar wel op hun eigen manier, in hun eigen tempo!

2015-02-18 11.24.25

Wanneer ik aan Babs vroeg waar ze nou zelf last van had, antwoordde ze steevast: ‘Dàt moet je maar aan mijn moeder vragen. Ik zeg rare dingen.’ Ook hier liet ze haar vervelende klusjes nog opknappen door haar mam.

Gedurende de daaropvolgende sessies wordt Babs steeds krachtiger en ontdekt ze dat ze niet enkel de bang is, maar de bang heeft. En nog veel meer! Zo komt er ineens een durfal tevoorschijn en ook een hele grappige die super leuke grappen maakt. Wat een humor! En wat een licht brengt het.

Eigenlijk vindt Babs het vastklampen aan haar ouders en haar zin willen hebben helemaal niet fijn: ‘Die wil alleen maar z’n zin, hij moet weg!’ Ze geeft hem een naam: Drammertje.

Dat gebeurt de sessie daarna wanneer ze in het verkleden duikt en een heel verhaal uitwerkt. Daar komen alle delen aanbod. De grappige, de stoere, Drammertje, maar ook de bange en haar Grote zelf! Babs geeft alle delen de aandacht in spel die het nodig heeft. En geeft Drammertje deze keer niet z’n zin. Bedankt hem voor alle hulp, maar neemt dan afscheid. Drammertje vindt het best, want merkt dat Babs het nu weer zelf kan.

En dat gebeurt dan ook, want opeens verschijnt daar de bange leeuw zonder moed. Hij vindt alles maar spannend, weet niet zo goed wat ie kan doen als er enge dingen gebeuren in het grote bos. Veel is eng. Bloemen plukken, bij eekhoorn een kopje thee drinken, feest vieren bij hond.

IMG_3882

Gelukkig is Babs er nu zelf weer bij, rent ze niet meer weg en weet ze precies wat de bange leeuw nodig heeft! Dat geeft ze hem direct. Wat fijn! Meteen is leeuw veel minder bang en durft samen met Babs nu wel bloemen te plukken en zelfs een dansje te doen.

Hoe het afliep? Leeuw en Babs leerden elkaar steeds beter kennen en werden de dikste vrienden, van een bange leeuw werd leeuw een moedige leeuw. En Babs? Je raadt het vast al…die kan de hele wereld weer aan en doet af en toe een dansje van plezier!