nieuweheaderpuur970

Kinderen die vragen worden overgeslagen…

Floor is vandaag voor het eerst in de praktijk. Dat vindt ze heel spannend te zien aan haar rode wangen en het neerslaan van haar ogen. Ze drukt zich dicht tegen papa aan. Aan de andere kant merk ik ook een beetje een nieuwsgierige Floor op, die zo af en toe haar ogen opslaat om te kunnen kijken wat er eigenlijk allemaal in de ruimte is en wie ik nou ben. Haar interesse is al snel gewekt door wat materialen in een kast en ze probeert hier en daar wat uit.

Als Floor hoort dat je beneden in de zaal ook kunt voetballen, of boksen of koprollen maken of nog andere dingen kan doen die jezelf kan bedenken, is ze over de streep en trekt ze me mee. Papa moet ook mee. Best al wel stoer hoor, zo’n eerste keer en dan naar een nieuwe grote ruimte om verder te kunnen ontdekken. In de zaal hangen grote bokszakken waar Floor tegenaan bokst: ‘Kijk eens hoe sterk ik al ben!’

Floor kan al vertellen waarom ze naar hier komt. Ze vindt veel dingen heel spannend en durft dat nog niet alleen te doen. Dat is best wel een probleem vindt ze. Ze wil het graag anders: ‘Dat ik voortaan gewoon alleen naar de klas kan of wél naar een feestje durf!’ Wat een mooi verlangen van Floor, dát is dus waar we naar toe willen. Werk aan de winkel!

Als we weer terug zijn in de speelkamer boven ziet Floor de pot met snoepjes staan. Ik zie een glunderend gezicht en ze vraagt aan mij of ze een snoepje mag.

Op dat moment horen we allebei:

‘Kinderen die vrágen, worden óvergeslagen’

Haar vader kijkt er een beetje streng bij. Floors gezicht betrekt, haar uitgestoken hand verslapt wat en haar schoudertjes zakken iets naar beneden.

‘O, wat grappig, hier geldt dat helemaal niet.

Hier is het juist knap als je aangeeft wat je graag zou willen,’ zeg ik en ik nodig Floor uit om het aller-aller-lekkerste snoepje uit te kiezen. En dat doet ze.

Wat later tijdens een oudergesprek bespreken haar ouders en ik waarom het zo belangrijk is dat kinderen aangeven wat ze graag willen. Welke kansen er hier allemaal liggen voor een kind en volwassenen om in contact te zijn en te leren. Je leert bijvoorbeeld jezelf uit te spreken of je leert om te gaan met een teleurstelling als je ‘nee’ hoort. Als ouder kun je leren om (nieuwsgierig) door te vragen, zodat je de beweegredenen van je kind steeds fijner leert kennen.

Zo’n zin is natuurlijk al eeuwenoud.
Die hoorde jij als kind waarschijnlijk ook!

En die heb je toen jezelf kinderen kreeg  behouden of overboord gekiept. (En als je dit nu leest en denkt: ‘Verrek, ik gebruik die zin ook nog, maar ik ben het er eigenlijk helemaal niet meer mee eens!?’ Lach er even flink om en doe ‘m gewoon weg.)

Afijn…ik heb deze zin niet gebruikt bij de opvoeding van mijn kind, inmiddels nu een puber van 15 jaar. Maar hoe die zin nog in mijzelf zat, ondervond ik van de week in contact met de telefoniste van de H&M. Ik had iets besteld wat niet kwam. Een paar keer gebeld met de klantenservice, ging allemaal vriendelijk, niks aan de hand. Bestelling kwam alleen niet. Dus toch weer gebeld waarbij de dame aangaf dat het echt een vergissing was van hen.

Mijn dochter siste op de achtergrond:

‘Mam je moet wel even vragen om korting hoor,

dat doet iedereen met deze dingen en dat doen ze gewoon’.
Ik knikte stilletjes, een beetje kleiner al. De dame maakte excuses en vertelde dat ik de bestelling opnieuw kon bestellen. ‘Ja dat zal ik doen,’ hoorde ik mezelf zeggen en het gesprek werd beëindigd. ‘Heb je nou om korting gevraagd?’ vroeg mijn dochter. ‘Ehm, nee,’….zei ik. ‘Mammmm!’ zei ze, ‘Dat doet iederéén!’

En ik moest ineens zo hard lachen in en om mezelf. Die zin, ook al nooit ingezet bij mijn dochter of andere kinderen, bleek gewoon in m’n binnenste getatoeëerd: ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’ en belemmerde míj nu nog stééds.

Heel snel in de prullenbak daarmee!

 

De bange leeuw zonder moed die weer dapper werd…

IMG_3880

Babs, een meisje van 8 werd aangemeld met grote angst. Angst om ziek te worden, angst om over te geven, angst om te gaan slapen, angst om bij vriendinnetjes te gaan spelen, laat staan logeren. Angst om naar feestjes te gaan. Angst, angst, angst.

Babs, kon niet alleen zijn en wilde enkel nog haar moeder en vader in de buurt. Haar ouders konden niet even een momentje weg, zonder dat er een groot drama ontstond. Babs regeerde het hele gezin, wat z’n weerslag had op het humeur van pap, mam, broertje en Babs zelf natuurlijk. Babs zelf was na zo’n drama heel verdrietig: ‘Ik weet ook niet waarom ik zo doe! Ik kan er niks aan doen. Het gebeurt gewoon!’

Toen Babs voor het eerst kwam, wilde ze dat haar moeder mee naar binnen ging, ze bleef bij haar staan. Haar ogen flitsten door de ruimte. Eigenlijk was ze best nieuwsgierig!

Monster

Toen ze wat gewend was, wilde ze wel spelen. Het liefste met het kasteel. We pakten alle poppetjes en dieren die ze nodig had. Wat Babs me nog niet met woorden kon vertellen, liet ze wel zien in spel. Het kasteel werd aan alle kanten aangevallen, sterker: het viel letterlijk uit elkaar. Wat een gevaar! Ook de baas van het kasteel was omgevallen en kon even helemaal niks. Net als Babs….

De volgende sessie kwam er even heel kort een bange haas om de hoek kijken. Zo snel als het kwam, zo snel was het weer verdwenen! Flits! Prachtig hoe kinderen onbewust alles laten zien, maar wel op hun eigen manier, in hun eigen tempo!

2015-02-18 11.24.25

Wanneer ik aan Babs vroeg waar ze nou zelf last van had, antwoordde ze steevast: ‘Dàt moet je maar aan mijn moeder vragen. Ik zeg rare dingen.’ Ook hier liet ze haar vervelende klusjes nog opknappen door haar mam.

Gedurende de daaropvolgende sessies wordt Babs steeds krachtiger en ontdekt ze dat ze niet enkel de bang is, maar de bang heeft. En nog veel meer! Zo komt er ineens een durfal tevoorschijn en ook een hele grappige die super leuke grappen maakt. Wat een humor! En wat een licht brengt het.

Eigenlijk vindt Babs het vastklampen aan haar ouders en haar zin willen hebben helemaal niet fijn: ‘Die wil alleen maar z’n zin, hij moet weg!’ Ze geeft hem een naam: Drammertje.

Dat gebeurt de sessie daarna wanneer ze in het verkleden duikt en een heel verhaal uitwerkt. Daar komen alle delen aanbod. De grappige, de stoere, Drammertje, maar ook de bange en haar Grote zelf! Babs geeft alle delen de aandacht in spel die het nodig heeft. En geeft Drammertje deze keer niet z’n zin. Bedankt hem voor alle hulp, maar neemt dan afscheid. Drammertje vindt het best, want merkt dat Babs het nu weer zelf kan.

En dat gebeurt dan ook, want opeens verschijnt daar de bange leeuw zonder moed. Hij vindt alles maar spannend, weet niet zo goed wat ie kan doen als er enge dingen gebeuren in het grote bos. Veel is eng. Bloemen plukken, bij eekhoorn een kopje thee drinken, feest vieren bij hond.

IMG_3882

Gelukkig is Babs er nu zelf weer bij, rent ze niet meer weg en weet ze precies wat de bange leeuw nodig heeft! Dat geeft ze hem direct. Wat fijn! Meteen is leeuw veel minder bang en durft samen met Babs nu wel bloemen te plukken en zelfs een dansje te doen.

Hoe het afliep? Leeuw en Babs leerden elkaar steeds beter kennen en werden de dikste vrienden, van een bange leeuw werd leeuw een moedige leeuw. En Babs? Je raadt het vast al…die kan de hele wereld weer aan en doet af en toe een dansje van plezier!

Een dagje kindertherapie…

Steeds wanneer er iets moois gebeurde tijdens een sessie (en dat is dagelijks) dacht ik: ‘daar ga ik iets over schrijven.’ Maar de tijd ontbrak. Of beter: ik koos ervoor om andere dingen te doen.

De sessies in de praktijk winnen het nog altijd van schrijven, want hóe cool is het om op één dag:

– Keer op keer in mootjes gehakt te worden tijdens een piratengevecht? En een kind kan ervaren dat hij wél kracht heeft? Of mij kan laten voelen hoe hij zich nou werkelijk voelt als hij gepest wordt?

– In een film te mogen meespelen van de bange leeuw zonder moed? Waarbij dit kind zijn eigen bange zelf in spel kon helpen waardoor het in het echie ook niet meer bang was voor onnodige dingen?

1395914_255843784566836_190126959_n

– Om daarna een varkentje te schilderen dat eindelijk voor zichzelf koos en zichzelf kon zijn, en het meisje wat haar schilderde inclusief?

– En aansluitend een potje te voetballen en dit jongetje Messi is die ALTIJD scoort en ik mijn punten als Ronaldo laat liggen. De laatste tijd mislukte veel in zijn leven en dit nou eens lekker even niet!

– Verderop de dag de slappe lach te hebben met een puber die nu weer kan lachen in plaats van steeds razend te moeten zijn. Zijn ouders zijn weer op hem afgestemd.

– Ik nog net op tijd gered wordt uit een brandend huis door een stoere brandweerman die toen hij voor het eerst kwam héél, héél bang was. En nu echt wel veel meer durft!

– En als laatste die dag een jongen die mij d.m.v. het schaakspel haarfijn laat voelen hoe hij zich elke dag voelt in contact met andere kinderen uit zijn klas. Zonder te praten. Hoe knap!

En toch is het ook heerlijk om weer te schrijven en hoor ik regelmatig de wens van ouders dit vaker te doen. Al dan niet in boekvorm. We zullen zien!

Nou kun je plannen tot je een ons weegt, vaak pakt het anders uit dan je bedacht had. Soms een beetje anders, soms zo compleet anders dat ik me even achter m’n oren krab: ‘Hè??’

Al een tijdje maak ik me er minder druk om en grinnik ik zelfs over de achtbaan die ‘Leven’ heet. Niet dat deze achtbaan elke keer over de kop gaat, er zitten ook rustige stukken in. Maar dat het leeft en bruist is één ding wat zeker is. Bijzonder ook om dat dag in dag uit te mogen meemaken. Elke dag opnieuw!

FullSizeRender

Dat leven en bruisen zie ik steeds terug bij alle kinderen hier. Zeker ook wanneer ze hun probleem aangaan of hebben opgelost. Elke dag heb ik kippenvel, ben ik ontroerd van zoveel kracht, wijsheid, humor en moed.

Laten we zuinig op ze zijn. En (blijven) zien hoe prachtig en Eigen Wijs. Stiekem leren ze ons een heleboel!